Tasmania

Tasmanië

Omdat ik een beetje achterloop en nu in het vliegtuig zit op weg naar Perth en mijn ouders in Melbourne heb achtergelaten die nu nog steeds zitten te wachten op hun vliegtuig (nu 16:00 uur nog een uur wachten voor ze), eerst even wat anders.

Heb vandaag (26 maart) een sms van mijn tante gekregen dat Hendrikje 23 maart is overleden en vrijdag wordt begraven. Voor degene die niet weten wie Hendrikje is. Ik heb haar twee jaar geleden leren kennen in Nieuw-Zeeland en een hele tijd onder andere met haar samen gereisd. Een super tijd gehad en veel met haar gelachen. Toen ik eenmaal terug was in Nederland heb ik haar nog een keer gezien in Utrecht, voordat ze weer in Zwitserland ging werken. Radiologie deed ze, als ik het nu goed zeg. Of te wel mensen bestralen die kanker hebben. Het was altijd de bedoeling om haar op te zoeken, maar op een gegeven moment is ze erachter gekomen dat ze acute leukemie heeft. Dus helaas haar opzoeken in Zwitserland is er nooit van gekomen, daar en tegen heb ik haar opgezocht in het ziekenhuis in Groningen waar ze oorspronkelijk vandaan komt. De chemokuren sloegen goed aan ipv 40% overlevingskans was dat gestegen naar 60% en dat kwam ook mede door haar beenmergtransplantatie. Voorals nog blijft het afwachten en hopen dat het goed blijft gaan, want heel je imuunsysteem word gewoon plat gelegd waardoor je vatbaar ben voor de meest kleine dingen.

Voordat ik wegging kreeg ik haar al niet meer te pakken en wist ik ook niet hoe het met haar ging, waarschijnlijk omdat ze in het ziekenhuis lag, maar ondanks dat ze ziek was had ik dit niet verwacht. Ze vocht er keihard tegen, de laatste keer dat ik haar sprak had ze het al over beginnen met werken! Ze wilde dat zo graag en dan nu is het gewoon voorbij! Je gaat er eigenlijk niet meer vanuit dat het ook ineens heel anders kan zijn, als een persoon zo positief is. Ik ben er nog steeds heilig van overtuigd dat positieviteit het beste medicijn is tegen alles! Ook al heeft het niet altijd het resultaat waar je op hoopt, zoals in dit geval.

Hendrikje even een stukje voor jou:

***

Ik heb hele mooie herinneringen van Nieuw-Zeeland waaronder jij, Hendrikje.

We hebben elkaar niet lang gekend, maar de momenten die we hebben gehad zijn goud waard.

We hebben dubbel gelegen om de meest gekke dingen, genoten van al het mooie daar.

Gelukkig heb je nog zo een reis gemaakt en een vriend van je bent wezen opzoeken in Canada.

Je mag trots zijn op jezelf wat jij in jou veelste korte leven hebt gedaan.

RIP meisje die officieel slim hoord te zijn! ;)

***

(Ik lag helemaal dubbel toen ze zei dat ze officieel slim hoord te zijn en uiteraard ben ik zo lief om haar daar een x aantal keer aan te herinneren dat ze dat gezegd heeft. Dus een grapje tussen Hendrikje en mij!)

Dan ga ik nu maar even terug in de tijd...

We gaan terug naar 20 maart waar we 's morgens in Hobart aan komen. Een vlucht gehad van echt maar een uur! Voor ons is het al een kort vluchtje, laat staan voor Australische termen!

We waren de hal nog niet binnen of we zagen Wim al staan, want erop gekrompen is ie niet! Goed om hem te zien en zeker voor Sebas, want het is tenslotte een vriend van hem! Nog geen steek veranderd, misschien een beetje bruiner!

Wim heeft eerst zijn huis laten zien. Mooi huis woont lekker rustig aan een rivier waar je eventueel kan kanoën. Hij heeft het goed voor elkaar in ieder geval. maar hij wil ook nog een hoop doen! Maar goed zo blijft een man bezig!

Na een tijdje zijn we met de hond, Miles, naar het strand gegaan om hem eens wat beweging te geven! Uiteraard waren Mirtel en de kleine meid Ava (spreek uit als Eva) er ook bij! Chelsey was nog op school die zouden we opwachten wanneer ze uit de bus komt stappen.

Na een aantal balletjes gegooid te hebben voor Miles gaan we nu naar de busstop om Chelsey op te wachten. Jeetje een lange meid geworden zeg! En in haar gezicht lijkt ze echt op haar tante Rianne! Aan het begin was ze nog een beetje verlegen, maar dat veranderde snel.

Ze vertikt het om Nederlands te praten, maar verstaan kan ze het nog zeker!

We zijn lekker gaan BBQ-en voor avondeten!

Volgens mij is dit zelfs de eerste keer dat we zijn gaan BBQ-en! Toch wel heel anders als toen ik twee jaar geleden hier was! He Jose, nicht!!! ;)

Morgen gaan we redelijk vroeg naar een warm waterbron, dus we gaan maar eens naar ons hotel toe...

Wat een drama bed hadden Sebas en ik! In het midden zat echt een hol niet normaal! En dan de herrie nog van al die dronken bobo's die gewoon nog in de auto stappen en wegscheuren als idioten! Dikke drama de eerste nacht, maar deze morgen gaan we lekker chille in een warm waterbron en dan is alles snel weer vergeten!

Het zwembad was best te doen alhoewel ik het wel warmer had verwacht! Gelukkig waren de douches daar heerlijk warm! Na het zwemmen zijn we, tja inderdaad twee dagen achter elkaar gaan BBQ-en! Na het eten hebben we nog een forest walk gedaan en toen zijn we naar the Hasting Caves gegaan. Deze grot is echt miljoenen jaren oud. Best koud, maar wel leuk om gezien te hebben.

De volgende dag zijn we met zijn viertjes naar MT Field NP geweest, want Wim en Mirtel moesten even naar het ziekenhuis. Niets ernstigs achteraf, dus no worries!

Eenmaal in MT Field NP te zijn hebben we eerst even een bakkie koffie gedaan en daarna zijn we een wandeling gaan maken van ongeveer 3 uur! Eerst zijn we richting The Russels Falls gaan lopen. Tijdens de wandeling zagen we een Tasmanian Pademelon en dat is eigenlijk een kleinere versie van een Walibie en een Walibie is een kleinere versie van een Kangeroe. Of te wel het is een ini-mini kangeroe! Hahaha...

Na een fotosessie gehad te hebben bij een hele grote boom die omgevallen is zijn we dan toch echt bij Russells Falls aangekomen. We zijn nog een stukje naar boven gelopen, we hoopte eigenlijk een mooi uitzicht van boven te krijgen op de waterval. Helaas zagen we alleen waar de waterval begon, maar de val opzich konden we niet van boven zien. We liepen daardoor al gauw verder waar we bomen zagen van wel 79 meter hoog en sommige zijn nog niet eens uitgegroeid!

Na een tijdje lopen kwamen we uit bij de Lady Barron Falls, lang niet zo groot als The Russells Falls, maar zeker de moeite waard om te zien.

En dan komt nu het laatste stukje van de wandeling, wat dan ook meteen het zwaarste stukje is van heel de wandeling! Trappen lopen! Geloof me het maakt niet uit hoeveel tijd erover heen gaat, maar na die Giant Stairway walk voelt elke trap toch echt te veel!!!

Na de wandeling zijn we weer terug naar Kingston gereden waar we samen met de familie van Wim lekker zijn gaan eten.

De volgende dag (23 maart) zijn we een cruise gaan doen. We vertrekken vanuit Hobart en rijden met een touringbus naar Eaglehawk Neck waar we aan boord gaan om zo langs de kustlijn te varen. Ook hier kan je zien wat water en wind wel niet kan doen met al de rotsen. Er ontstaan holen wat je eigenlijk kan zien als een grot. Wat we allemaal hebben gezien: een blowhole, waterval, Totem Pole, Candlestick, historisch vuurtoren, Tasman Island en een zeehonden kolonie. Na de cruise zijn we naar Port Arthur gegaan wat vroeger een gevangenis was en die is afgebrand voor een gedeelte. Het kan best interessant zijn, maar wij zijn niet echt van die mensen die van geschiedenis houdt. Tenminste niet zo een soort geschiedenis.

's Avonds zijn we weer lekker bij Wim en zijn familie gaan eten.

Vandaag gaan we weer gezellig met Wim zijn familie en onze familie er lekker op uit. Dit keer gaan we een wandeling maken naar Wineglass Bay. Een stevig wandelingetje zeker met de warmte die we niet echt verwacht hadden. Maar zeker de moeite waard met dit weer ziet het er allemaal zeker mooier uit als die keer dat ik ben geweest in de winter bewolkt, etc.

Wim en de kids zijn nog lekker gaan zwemmen/stoeien in het water.

Op de terug weg waren er nog een x aantal walibies te zien wat nog steeds leuk blijft om te zien!

Onderweg terug naar huis zijn we lekker wat gaan eten in een Fish 'n Chips restaurantje. Ik zou al dat verse vit eten nog missen zeg! En ja je leest het goed, Amanda gaat het viseten missen! Vroeger moest ik er niets van hebben en nu ga ik het missen!

Maar goed na heerlijk gegeten te hebben zijn we redelijk vroeg naar bed gegaan, want we waren allemaal op van de wandeling!

Donderdag zijn we in de morgen eerst naar Mt Victoria gegaan om zo het mooie uitzicht te zien over Hobart, maar helaas eenmaal toen we boven waren. Had er zich een hele dikke wolk ons uitizicht belemmerd. Wat eigenlijk ook wel weer grappige foto's opleverde wanneer er even een "gat" in de wolk was. Na Mt Victoria zijn we naar Hobart gegaan om lekker te SHOPPE!!! Geloof dat ik nog nooit zo vaak achter elkaar ben wezen shoppe! Halverwege de middag zijn Wim en de fam. terug gegaan om Ava naar bed te brengen, zodat ze 's avonds mee kon wanneer wij uit eten gaan.

Wim weet een goed restaurantje waar ze volgens hem de beste Stieks (zoals mijn vader Steak zegt) hebben! Dat moeten wij natuurlijk uitproberen, maar er was niets van gelogen echt super! Heerlijk gegeten. En het was ook zeker gezellig!

Zo begin je aan de week en zo zit je aan het avondeten wat als afscheid dient.

Het was zeker gezellig en voor Sebas vooral. Een vriend na twee jaar weer eens te zien is super! In de tussentijd is Ava geboren wat ook super is om te zien, Chelsey die zo gegroeid is en Mirtel die heerlijk voor ons gekookt heeft en alles zo goed heeft verzorgt en heerlijk om haar ned. te horen praten. We hebben het super gehad en vooral namens Sebastiaan: Thanks!

En we zien jullie of Wim in Nederland!

En dat is wat we zeiden toen Wim ons uitzwaaide op het vliegveld, want Wim wij kennen nog een leuk huisje waar ze overheerlijke stampotjes maken! ;) :P

Na een kort vluchtje gehad hebben naar Melbourne eten we met zijn allen nog wat en dan is het ook aan ons om gedag te zeggen.

Voor mijn ouders en broer zit het er namelijk op. De weken zijn gevlogen, maar een hoop mooie dingen gezien/gedaan en zeker voor mijn moeder zijn er grenzen verlegt!

Ik hoop dat mijn ouders en broer genoten hebben van al het mooie hier in Australië en uiteraard Nieuw-Zeeland. Er was zeker meer tijd nodig om alles te zien, maar zo blijven ze gemotiveerd om te sparen voor misschien wel een andere reis!

Voor mij zal dit de laatste keer zijn dat ik op deze manier zal reizen en werken, maar zeker gemotiveerd om nog veel meer reizen te maken!

Nieuwsgierig naar het volgende verhaal: Back in the hood?

Hou je E-mail in de gaten!

Kussie van ons gescheiden 4tjes!

Reacties 1

nelly 07-04-2009 16:52

Hallo Amanda
Heb weer met veel genot het hele verhaal gelezen,was er dit keer een met een klein traantje he,zo oneerlijk dan.
Mar ik las ook dat jullie bij Wim en Mirtel zijn geweest en ja dan zul je je afvragen hoe ken ik die,heb zo af en toe ook contact met Mirtel via Hyves,Mirtel en ik hebben samen gewerkt bij Novara.
Wat leuk dat je daar bent geweest wist niet dat jullie elkaar ook kende via je broer dan.
Ik zal de verhaelen wel weer missen hoor als je ook weer thuis bent want ik als dat je de 26e weer naar huis komt.
Wel mocht ik je niet meer spreken dan een hele goede reis terug naar Nederland

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer